BEETJE VREEMD

De 'ouwe wijvenclub' komt bijeen voor onze caravan op het speelplaatsje. Het zijn twee jongetjes van een jaar of 10. Ze hebben hele hoge stemmetjes en het zouden ook meisjes kunnen zijn. "Vind jij schommelen ook zo leuk?" piept het ene jongetje. "Ja, ik vind schommelen ook heel leuk", zegt het andere jongetje. "Weet je wat nou zo gek is", piept de een weer. "Nou?", vraagt de ander. "Schommelen is eigenlijk gewoon schommelen, maar iedereen vindt het leuk. Gek hè?" De ander vindt het ook heel gek en beaamt volmondig de mening van zijn vriendje. Ze schommelen even in stilte, vraagt de een:"Zeg, wie vind jij eigenlijk stom op de camping?" "Ik vind Puntjepuntje stom!", zegt de ander hartgrondig en zonder ook maar een moment na te denken. Puntjepuntje is inderdaad een bijzonder jongetje. Een tijdje geleden zaten petekind vier en ik op het speelplaatsje. Petekind zat rustig met zand te spelen toen Puntjepuntje als een wervelwind op een skatebord het speelplaatsje op kwam, van het skatebord op de schommel sprong en als een gek ging schommelen onder de verbijsterde blikken van petekind. Een beetje angstig vroeg petekind mij:"Wie is dat?" Ik wist het ook niet maar het jongetje was niet te beroerd mij te voorzien van alle informatie die ik maar wilde hebben, ondertussen schommelend alsof zijn leven er vanaf hing. Op het hoogste punt sprong hij van de schommel en liet zich in het zand vallen. Dit herhaalde hij nog enige malen. Alles gebeurde met een onverklaarbaar verbeten fanatisme. Petekind keek beteuterd toe, hopend dat dit niet van hem verwacht werd als hij zo groot zou zijn. Dat hij heel even op het skateboard van Puntjepuntje mocht staan terwijl ik hem vasthield en voorttrok maakte het beangstigende optreden een beetje goed. "Ik vind hem niet zo leuk", zei petekind toen Puntjepuntje op zijn skateboard weer weggeraasd was. "Ik ben een beetje bang voor hem".