Jezus

We zijn in Aken om onder andere de Dom te bekijken. Eerst bekijken we een moderne kerk. Mijn petekind loopt aan mijn hand en is niet van plan de kerk te verlaten. Ze wil de hele kruisweg lopen. Bij elke afbeelding vertel ik haar wat er gebeurt. Ze is diep onder de indruk. Aan een van de muren hangt een heel groot schilderij van het Laatste Avondmaal. "Dat is Jezus met zijn apostelen", zegt ze. Als ze een tijdje heeft staan kijken vraagt ze:"Is Judas er ook bij?" Ik wijs haar waar Judas zit. Hij heeft zijn hoofd wat afgewend. "Erg hè, wat Judas heeft gedaan", zegt ze. "Waarom heeft hij dat gedaan?" Ik leg haar uit dat mensen soms dingen doen uit jaloezie of uit hebzucht. "Maar hij had er wel spijt van", constateert ze enigszins tevreden. "Waarom heeft hij zich eigenlijk opgehangen?" "Hij wilde niet meer leven omdat hij zich schaamde voor wat hij gedaan had", leg ik uit. Dat er nog meer theorieën over Judas bestaan laat ik maar even zitten. "Erg hè?", zucht ze nogmaals. Tevreden gaan we op weg naar de Dom. We bekijken de mooie oude huizen. Plotseling houdt ze halt. Ze verzet geen stap meer. Haar gezichtje vertoont grote afschuw en dan medelijden. Ze wijst. Op de hoek van de straat staat een groot beeld van Jezus aan het kruis. Het lijden is duidelijk afgebeeld. De wond in de zijde bloedt. "Wat erg", verzucht ze. "Waarom hebben ze dat gedaan?" Ik vertel het haar. "Hij hing toch al aan het kruis, waarom deden ze hem dan nog pijn?", vraagt ze . Ik weet het antwoord niet. Ik bedenk me dat dit soort praktijken eigenlijk nog steeds aan de orde van de dag zijn. Weerloze mensen worden gemarteld en gedood. Als we de open kindergeest verliezen aan angst en wantrouwen, dan gebeuren deze dingen. Als we eindelijk bij de Dom aankomen en ons door de mensenmassa hebben gewurmd wacht een nieuwe verrassing. Een van de Mariabeelden is prachtig aangekleed in een soort kanten baljurk . Op haar hoofd draagt Maria een gouden kroon. "O kijk nou", klinkt een bekend stemmetje en door de stilte lijkt het wel tien keer zo luid, "Maria met een Barbiepopjurk aan! Wat mooi! Vind jij het ook mooi?" Ja, ik vind het ook mooi. Er klinkt gelach om ons heen. We wandelen door de kerk en bekijken alle mooie versieringen en beelden. Ondanks de mooie Maria-Barbie, de prachtige bloemen en de indrukwekkende kroonluchter lijkt haar iets dwars te zitten. Een diepe frons verschijnt boven haar neus. Het lijkt alsof ze diep over iets nadenkt. "Is er iets?", vraag ik. Ze zwijgt. Ik laat haar maar even. Ze heeft zoveel indrukken opgedaan. Misschien zit haar Judas nog wel dwars of het beeld van de lijdende Christus aan het kruis. Dan besluit ze om me deelgenoot te maken van haar zorg. Door de kerk galmt:"Had Jezus eigenlijk wel een onderbroek aan?!" Alles is relatief, zelfs het grootste lijden.